วันเสาร์ที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2550

ภารวีกับตะวันฉาย




ภารวี
ภารวี ... อยากเป็นดวงอาทิตย์อันสดใส
ทอแสงจากผืนฟ้าลงมาสู่โลกใบใหญ่
ระยิบระยับเกินกว่าสิ่งใด
แต่ไม่อาจเป็นได้.....เพราะเธอแค่หญิงสาวธรรมดา
ชื่อของเธอ แปลว่า ดวงอาทิตย์อันส่องแสง
แต่แรงแห่งเธอหรือจะกล้าแข่งดวงตะวันฉาย
แม้ว่าโลกใบนี้ต้องการความอบอุ่นมากมาย
แต่คงไม่มีที่แห่งใด ว่างเว้นให้ .... ดวงอาทิตย์อีกดวง

ตะวันฉาย
ตะวันฉาย....ทอดมองเธอจากผืนฟ้า
ภารวีจ๋า ตัวเจ้าเองนั้นช่างสดใส
แม้ไม่อาจส่องสว่างจากเบื้องบนลงสู่โลกผืนใหญ่
แต่เจ้าก็งดงามได้ในหัวใจของผู้คน
เจ้าอาจไม่ได้มีแสงอันเฉิดฉาย
แต่รักยิ่งใหญ่จากเจ้าทำให้ใจคลายหมองหม่น
ยังมีที่ว่างมากมายในหัวใจผู้คน
ที่วุ่นวายสับสนจนไม่รู้จะพึ่งใคร
แสงสาดส่องจากดวงอาทิตย์
แม้ไม่น้อยนิด แต่ทำทุกคนอบอุ่นไม่ไหว
ฟ้าผืนนี้อาจไม่ต้องการดวงอาทิตย์เพิ่มขึ้นใหม่
แต่อยากให้เจ้าช่วยเจิดจ้าในหัวใจ....ของผู้ที่ไร้ ไออุ่นจากเบื้องบน....


* * * * * * * * * *
เริ่มเรื่องด้วยกลอนของเราสักหน่อย
เป็นกลอนที่เขียนเพื่อสร้างกำลังใจให้ตัวเองค่ะ
ไม่ว่าบทกลอนนี้จะเขียนไว้นานกี่ปี แต่เราจะใช้กลอนบทนี้
สร้างกำลังใจให้ตัวเองเสมอ
ตะวันฉายของเรา ก็คือความฝันที่มากมาย
แล้วตะวันฉายของคุณล่ะคะเป็นใคร?
- Credit PIC google/kearo.com -

25 ก.ค. 49


ไม่มีความคิดเห็น: